Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

alıntı öykü
titredi sokulunca
anında yandı
alazlar dökülünce

sarmaşık dalı

sevi destan mı
düş müydü gerçek miydi
kapıyı çalsa
hangice zamandadır

sevilmek nedir

bire vara bir yokmuş doğanın yasası bu
anlaşılmadan insan açılsak ne açsak ne
çevren karanlığından yırtınırdık habire
mülküne tüküresin çözüm orta yerinde

duymayanlarla duya görmeyenlerle göre

baykuşlarla ağladım yeşille gün düşledim
çimen yorgunluğunda yarin tatlı dilinde
bebeğin düşürdüğü gülüşlerde kuşlarla
elinde kaçırılmış gökyüzü aydınlığım

boşaltınca geceni haddindik uyur musun

zorunu bilirim eskiden
gün ayağıma dolaşır
elime bulaşırdı sıcacık
şuram bir şey gibiydi
dikişi kopmuş yara
zamanı kapmış ara

zorluğuna dur
izini sür dokunsun
çaltı dikeni

gece gündüz sevide
gözü körde neylersin
samanlığı evide
özü darda neylersin

giy kavuş yeleğini

çoraklaşıyor toprak
sazım gibi çatlamış
kurudu dallı yaprak
tazım gibi atlamış

gıncırdağın sesleri

küçük bir atom
uzun koşuya düşmüş
gövdende tercik
azgın denize coşmuş

durmaz gidecek

nesi kaldı şunda bir adımlık yol
gitmeye kendimi her an sınarım
durgun duruşunda gülücüğe dol
herkesten öncesi kendim kınarım

yüreğe düşünce sevda kancası