Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

Kuşu dala konuyor
Elden ala yanıyor
Divane bakışında
Beni deli sanıyor
.
Name saldı dikmene

yarım gülüş tümlensin
hüznü biliş sonlansın
kendi biter canlansın
değiştir öğretmenim

ağıtlar şafaklasın

an boyutundan baka
bulutlar değer açsın
can soyutundan aka
lobutlar değer açsın

fanusla içindeyim

göğünde güneş
gönlünde ateş yanar
gözüne sınar
uykudan ağır çınar

nerede şimdi

de
deniz mavisi
sözcüklerle
dünya
bir sözcüğe
üveyik dözüne sığsın

suskun
arka mahalle
dalından kopmuş
dalgalı iri kara gözleri
gözlerinin içi gülüyor
yaşam buluyor an

damlasından bakınıp
duyduğunu her yana
simlesinden sakınıp
doyduğunu hep ana

gözünde ışık yanar

dallarından inen gazeller
köşede yığınlaşmış
gazelde kuruluk çürürken
gözyaşı ıslar hüznümü

yalnızım

günden güne buruldum
gam doluyum hüzünce
duru suyum duruldum
çam balıyım süzünce

güleceksem ağlarım

bütünlüğündeyim içinizdeyim
dahası isterdi bitmeden önce
tütünlüğündeyim evinizdeyim
dahası isterdi yitmeden önce

türküler söyledi taşlı kayada