Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

bağlama yanıyor
temmuz ayında
ustası korlaşmış
temmuz ayında

çay düşmüş sele

erken kalktım işe yolu doladım
yürüdüm yol boyu doğa soludum

bahara merhaba dedim
çiçeklenmiş dala
bizim delioğlana

en acısıydı günlerden
hüzne dolduğum gün
sensizliğin içinde yapa yalnız
hekimsiz ve kimsiz
yürüdükçe ateş düştü yollara

tufan olur dumanı
suyun gücüne dayan
yüreğinden demeni
suyun gücüne ayan

önüne gelen doldu

Tehir etmeden
Acı yoğurmuş insan
Hamuruna tuz eklerken
Terini yeniyle siler

Açlığı yaşamış

bayıra düzü
kelebekle ekleye
kanatır yazı
karpuz kabuk çatlaya
tadında bak patlaya

takıldığım
korkar gibiliğim
içim tırtıklanıyor
aşıklığım mı
nedenini bilenim olmadı

tandan önce gün gibi
doğuşun yüreğime
gözümü senle açıyorum
dudağın tadı gibi
yanağının rengi

akşam güneşi batarken
pazar yeri dağılır gibi
son gidenler ya evindeki
ya bodrumda bakışanlara
götürüyor poşet içindekileri

soluklan
duyumsa
burnunda ısınmalı
körüğünde yansımalı

aynı yerde