Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

gidip
kör karanlık bir akşama
gölgeni yolda bırakarak
keşmekeşliklerden sıyrılamadan

unutup

uzanan eli
geri çevirme sakın
belki ondadır
nefsinden belki yakın

dere suları

uzaktayım çocukluğumdan
yarım yüzyıl geçmiş
göğe tutunursa yıldızlar
camda ay gözleri yaşlı

babam ebillerden anam ballardan

eşikten atlarken
kopuyor ipin ucu
fırtına patlarken
dile pelesenk savruluş

figanı senden önce

uzaklardayım
yazıyorum bitercesine
gamdayım kederdeyim
yaralarım derin

kosa salladım

anladı yaşar
gerisi boş olmalı
okuyup taşar

ağzının tadı
yerinde ise eğer

üst başı yırtık gardaş
mağazaya vardın mı
her öğün yediğin aş
lokantaya girdin mi

içe akan göz yaşın

üşüdü yağmur
sözünü kucakladım
ele soludum
yüzünü avuçladım

damlası düştü

Üşüyorum gecede
Buğday tarlasına
Serptim bereketi
Düşüyorum gelecek güze
Konuk dostlarım kaldırıyor

unuttum
yitik savaşı
seviyi sevgiyi
geri almalıyım senden
taşımayacaksan üzerinden