Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

sevda konmuş yüzüne
yanağın güller açmış
sevgi sinmiş özüne
yanağın güller açmış

telde yanık ezgisin

sevenler ocağın güller bahçesi
dağının başına bir top çaltıyım
bayrama düğüne güler lehçesi
kayalar başına der top saltıyım

türkü olmalıyım canım dilime

neye yaradı
saklamadı söyledi
dedikten sonra

peki deyince
yoklamadı eyledi

ayağına ser
alkımların rengini
her rengine
ayrı güne denk getir

birine yağmur

yağmur süremine bur
çalması zordur kubur*
yedin dedikçe doymaz
kaskatım densiz obur
ıssızlığa ezgidir fesleğenim
gözlerinde kokuları dökülür

alkım altında
bekleyeceğim seni
tırmanacağız
yedi renkli ağaca

haydi el ele

devrilir tamu kazanı
tufanına düşsen bile
yüreğine dağlı ozanı
soluğuna deşsen bile

kızıl saçlarına dürüp

yazında kışı görende
kışında yazı yaşarken
defterini tez düründe
erken niyazı düşerken

şaşırmadan derin dere

bırakıpta gidince
hüzünledi yüreğim
sel akıpta bitince
hazanladı yüreğim

aklımdan hiç çıkmayan

yazla gelinse bile
yüreğe donacağın
döne dolaş kabile
oklasın onacağın

süremi dal ucuna