Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

küçük bir atom
uzun koşuya düşmüş
gövdende tercik
azgın denize coşmuş

durmaz gidecek

nesi kaldı şunda bir adımlık yol
gitmeye kendimi her an sınarım
durgun duruşunda gülücüğe dol
herkesten öncesi kendim kınarım

yüreğe düşünce sevda kancası

buluttan perdeleri
otomatik bağları
kapatınız günleri
soğuk içe işledi

dolansam koca şehri

delinin taşladığı
kör kuyulardan
her gün yaşanılan
anılanlardan

erk çarklarına

neden kıskandım
esen yel uçan kuştan
çiçekten bile

içte özümden
yanı başımda közden

kirtik sabunla
başımı yudum
yattım uyudum

*******ellerim kan içinde
*********gözlerim kırmızı

Noktanın ömrü denli değilse
Simler dökülür mü üzerinden
Deniz mi var Denizli’nin ortasında
Çığlıkları mı tükendi kırlangıçların

Kendisinde değil mi kırlangıçlar

nisana ne kaldı
ilkyazla kokusu geldi
eriği bademi doldu
iğde de oldu mu

kırkikindi sonuna

yalnızlık
yenilginin sızıntısı
gidişinde
duymayacağım acısını
elim kesik içinde dilim suskun

ilk istasyonda
binecek bir yolcuyum
bekler sevenim
ardımda çok sevenim

ağıt süzülmüş