Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

sancıyor yine
gözlerim dolu
taşacak ırmak
yerinde sayıyorsun

ağlar çocuk

gece sabaha
dolsa dileğindesin
sevdası aha
yansın yana yakıla

eylüle küsen

başka bakışlarda saklanma
bakışınla dokun yeter
sevdiğini söylüyorsun
söyleyişinde kokun yeter

gittiğin yoldan dönüyorsan

suskun ağladım öyle
ağıtlar da yakılmış
umarsızlığın söyle
kağıtlara dökülmüş

kırgınlığım derdime

yer yarılsa içine gir
uluyup meleklerine
topaklanınca irkilir
soluyup teleklerine

bulutla karış iç içe

suyu sıçrasa da yetecek gülüm
düşünmesi bile ne denli zordur
huyun tarasa da bitecek zulüm
üşenmese bile nedeninden kor

kıyamadığından nasıl kıyarlar

maviliklerden
sözcükler okusan
yıldızlanıp ışılarken
mavi denizden yosun kokusuna
değse gözlerin

asi yürek tütüyor
öbür yanıma kini
segah gezi ütüyor
bu yanıma sakini

dediğine mi susar

maşallahına dosta
bilince yetmiş olur
yapışanı dar posta
gelince yetmiş olur

yaşamı yaşanır kıl

seviye
gerçekten
gereksinim
duydun mu
öykünme miydi