Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

yenice doğar güneş
umuduna yeşersen
gönlü yanar gün eş
dibinde kum eşersen

kır düzüne yığınmış

yelin arsız halinden
koptu kopar fırtına
elin zarsız kelinden
goptu şopar sırtına

düşesin gökyüzüne

yelin savurduğu zamanda candın
uzaktan salındın ayrılırken hep
zorun kavurduğu amanda yandın
tuzaktan alındın sıyrılırken hep

yumuşacık elden ovalarsan yar

yellendi durdu deli
sabaha dek gürledi
uyutmadı dengeli
yağdırmadı horladı

dayadık kapıları

yellerine döş döven ayazından yenildin
yankındır ulağında beyazında denildin
ellerinde düş kovan yazında beğenildin
yakındır kulağında sakindir solağında

daha derince çekti kendinden bile ağır

yel olaydın
uçutrmalara
yol olaydın
alkımlara
dolanırdı gönül

okul bahçesinden düşen top
yuvarlanıyordu yolda yavaşça
-ağabey topu atıversen
ince uzun delikanlı tuttu usulca
duvardan öte fırlattı

durağına durunca
ineceklerden demi
başındaki vurunca
sineceklerden nemi

engellerin aşarken

gece sabaha
dolsa dileğindesin
sevdası aha
yansın yana yakıla

eylüle küsen

yüreğinden sil hamı
duyup yaşa at gamı
küser damdaki oluk
seyredip kesme çamı

yüzyıla anca büyür