Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

yağmur süremine bur
çalması zordur kubur*
yedin dedikçe doymaz
kaskatım densiz obur
ıssızlığa ezgidir fesleğenim
gözlerinde kokuları dökülür

alkım altında
bekleyeceğim seni
tırmanacağız
yedi renkli ağaca

haydi el ele

karatmaya uğradı şehir
çektim perdelerini uykuya
dalsaydım birde şöyle derince
taş gibi yatsaydım
kuş gibi kalksaydım

daha dün gece gecenin karanlığı
yarasa mıydı bizim eve kondular
göçmen kuş muydu katlanıp kanatlanır
uçuruldular her günün aydınlığı

özgür olsaydın martının kanadında

yedi yerinde tepen
kutsalına şehirsin
karanlığına küpen
mafsalına nehirsin

hadi bir şeyi söyle

kininde mi büyümüş
kuş gibi yeğni beden
çaya suyuna gümüş
yoluna yeğni giden

çocukluğuna eri

gelişiyle yaktı yüzü
süremlerin ön güzü
sensin dualarımın
gönlümdeki niyazı

anım sana adanmış

yaylanın çimeninde
ayağın yemeninde
el ettim de gelmedin
anladım deneninde

yaylanın çimenleri

yaylanın hırçın gülü
suskun kaldım dilinde
yüreğimin bülbülü
tutsak sevgim elinde

buz tutardı gözlerin

karpuz kabuğuna
düğümlenen zaman
buğulu bir camda
yansıyan ılık ıslar yaz

dağlardan aşan