Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

an boyutundan baka
bulutlar değer açsın
can soyutundan aka
lobutlar değer açsın

fanusla içindeyim

göğünde güneş
gönlünde ateş yanar
gözüne sınar
uykudan ağır çınar

nerede şimdi

yarım gülüş tümlensin
hüznü biliş sonlansın
kendi biter canlansın
değiştir öğretmenim

ağıtlar şafaklasın

suskun
arka mahalle
dalından kopmuş
dalgalı iri kara gözleri
gözlerinin içi gülüyor
yaşam buluyor an

dallarından inen gazeller
köşede yığınlaşmış
gazelde kuruluk çürürken
gözyaşı ıslar hüznümü

yalnızım

günden güne buruldum
gam doluyum hüzünce
duru suyum duruldum
çam balıyım süzünce

güleceksem ağlarım

damlasından bakınıp
duyduğunu her yana
simlesinden sakınıp
doyduğunu hep ana

gözünde ışık yanar

de
deniz mavisi
sözcüklerle
dünya
bir sözcüğe
üveyik dözüne sığsın

bir arada çalıp söylüyorsak
tadını sorma
soğanın cücüğü gibi
hararete dönüyor
yüreklerin rengi
pişiyor yanıyor kavruluyor

hiç sevgilin oldu mu
allah aşkına
aşığım der
dolanır durur musun

hiç gündüzleri oturunca