Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

deniz çıldırmadan
sakin düşünüp anı
başlamalı hani
gecelerden ürkerek
kükremesinden kork

hüznüne kuruyan yaprağı unut
yere düşer özün savrul yelinde
güzüne koruyan toprağı donat
sere düşer közün kavrul elinde

dalından kopunca suyu karışır

gelincik alı
dudağından korlaşır
yanağında söz

küf kokusu ardına
gerisinde gül açar
hölü döke pardına
tıkırdatıp da kaçar

gül bahçesi evleri

kuduruk gecede
neler oluyor sana
bulutlar ağlaşır
kumrular ağlaşır

gece şavkında

küçük bir atom
uzun koşuya düşmüş
gövdende tercik
azgın denize coşmuş

durmaz gidecek

nesi kaldı şunda bir adımlık yol
gitmeye kendimi her an sınarım
durgun duruşunda gülücüğe dol
herkesten öncesi kendim kınarım

yüreğe düşünce sevda kancası

buluttan perdeleri
otomatik bağları
kapatınız günleri
soğuk içe işledi

dolansam koca şehri

delinin taşladığı
kör kuyulardan
her gün yaşanılan
anılanlardan

erk çarklarına

neden kıskandım
esen yel uçan kuştan
çiçekten bile

içte özümden
yanı başımda közden