Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

kıyıda saçlarını savurup
yel inliyorken neredeydin
kumlarda yalın ayak gezerken
etekleri tutuşuyordu

güneş inerken dağın ardına

lacivert gecede dalga kırınca
denizler de ağlar olur sırrınca

sabahlara değin dağladığına
yüreğinden dolan ağladığına
sevişircesine meyil bağladığına

gözü buğulu
gizemli duygu yükü
sevda sarınmış
kanıyor yüreği lâl

değme geceye

lâl ne denli
derinse gizemliyse
dili şaplak gibi ağır
üzerine attığının
altında kalma sakın

esin perim gelince gör
halden hale düştüğümü
güne ufuk dalınca sor
yelden yele aştığımı

evde ateş yanar durur

lavantalı mendilin
olmadı ya nedense
ocaktaki kandilin
sönecekti hadense

elemli boyan yoktu

geceden bittik uykudan
kuşluğunda gelir belki
soyunur nice soykadan
kuşluğunda bilir belki

takasta kalınca sordu

küsme barışa zeytin dalı var olsun
can yaşadıkça soluğa duyar olsun
yaşa vurulsun iş göremeyen asa
musa elinde dostluğa ayar olsun

yarıldığına bin pişman kızıldeniz

yakaladığım sevinç kursağımda kaldı
kayada tuz parçacıkları gibi parlasın güneş
küstüğünden beri
başlangıç yılında hüznüm
kim bilir kaçıncı yılında

küsmüş telli yarim
neden sırt dönüp yatmış
neden uzamış
neden gözlerin kaçırmış

küsmüş telli yarim