Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

Gölgesine yüz değmiş
Uzun ırmak gözlerin
Üzerine düşlemiş
Ses gölgesi gözlerin

Islığında ıslanır

1.
köşede hıçkıran bir çocuk
gamlı bir adam
tren garında oturmuş
yolcular yolculuğa
uzun raylarla bağlı

duraklarda boşuna bekledim
ne gelenim var ne gülenim
her durak kaçıyor benden
kaçıncı duraktayım
var mı bir bilen

Sevi
İş
Eş-dost peşinde
Koşar adım bakarız
Birden düğümlenir boğazınız
Kördüğümler yaşantınız

ışıtan dolunayla birlikte
yalnızlığımdan sıyır beni
sessizlikte üşüyen tenimi
sıkıca nefesine
koy beni

maratona çıkan bir zerre
bir gövdenin sızan teri
azgın denize çekilmiş gibi miydi
uyakları alınmış mıydı elinden

sözcükler ayaza mı serilmiş

ölüm kokulu gecede hüznün
gözlerinden yaşlar kayıyordu
yalanların arkasından çıkanı
aklın karışık sal göz yaşlarını

kanayan yarada kapanmazlık

ay karanlığı tünerken saçlarına
ayakların yorgunluğu düşer kaldırımlara
bulutlar hıçkıra hıçkıra ağlar
ıslanır ay karanlığı saçlarında

sığın kollarıma

apartman kapısı
ıslık çalıyor
yağmuru bereketi
muştuluyor

bulutlar ağlıyacak

gitseniz kalan şeyler
canınızı yakacak
ürküp korksanız
insanlığa baksanız

yüzünüzünde ki hali