Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

dün gecenin sonunda güçlü bir eser esti
daladı her yanları uvuldadı korkunç sesti
yalazdı açık teninde bıçağın ucu kesti
ışığı yok gecenin karanlıktayız dostum
ışıksız gece vakti yarenlikteyiz dostum

ne denli erken
ilk öpüşü insanın
konuşmadan
dudağın ilk devinimi

tatlı bir duruş

yok yoksulu
emekçiyi
üzüm gibi ezdikçe
yaşamdan yüzü ödünç alınmış
siyaseti kaygan
sokağı oynak siyah

köz yakar yüreğini
dumansız yangındır bu
cız burun direğini
dumansız yangındır bu

etnik ayrılık ayrı

dünya dönüyor umut mavisinde
insanlarda dönüyor
döngüsü dışına

boğazlanıyor yerliler
yerinden yurdundan

kaynanana ne dedin
diyemedi aynalar
oynar önünde kedin
diyemedi aynalar

iki sözcük söylesem

dolandırdı giz başımı
umarsızlığa gark oldum
sulandırdı göz yaşımı
kararsızlığa çark oldum

kaldı özüm ötelerde

bugün uzaktır
dilim lâl
dolaşmasın kana

ulaşmasın gözlerin
yüreğimdeki gidene

gençliğimin hazanı
yaprak yaprak döküldü
bu gönülden sızanı
toprak toprak döküldü

çiçeklerim solmadı

şehirini al başına çal
senin olsun nesi var
nesi yoksa
tabanım yeter bana
üşenmeden yürürüm