Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

Gönülde aç kalınca
Kollarından salınca
Küstüğün ne bilirim
Uzaklardan dalınca

Vereyim dediğinde

küstü mü tam küser
kini kinine benzer
ağır ağrır sol yanı
hüznü yüzüne panzehir

300509denizli

gördü irkildi
ürkek bir ceylan gibi
ay tünemişti
küstürse de leyleği

gördü burkuldu

gömülmüş anılar
depreştirilmesin artık
söndürün lambaları
sokaklara kan düşmeden
dağılsın mahmuru

vızlayan mermi sesi
yüreğinden değince
korkutandan ensesi
kuşlar gibi yeğince

geliş ardı ardından

yüreğimden şiirsin
kuşlarla kanatlanan
bugün daha şirinsin
kuşlarla kanatlanan

karanlığa düşen kor

küskün gök örtüsünde
maviliği kaldırmış
umutlar ertesinde
ölü toprak saldırmış

suya zehir salındı

torbaya koy anadolu şehirlerini
birisini çek rastgele
paris arka sokaklarından
pek te farklı değil

renklicedir

gecelerde zindan duruşu
ören yerlerin ürpertisinde
alışkını olmadığım gonk vuruşu
dom tapınağında gizemlerine
uçuşturur bakımlı duruşu

göklere perde yetmez
melekler kıskanmasın
akgülüş nazar etmez
melekler kıskanmasın

ağladıkça olgunsun