Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

tahta atlarım vardı
yağmur altında kalan
çelik çomak oynardı
köy meydanında olan
gönlüm sevinç dolardı

acımadan yüreğimiz
nokta koymalıyız hemen
açılmadan yelkenimiz
nokta koymalıyız hemen

yasak yerlerde gezindik

sabahın tan zamanı
uyku gelmez nicolur
dinginliğin zemini
duygu almaz nicolur

gecenin ucu sonu

eğri doğruya
öğrenci öğretmene
sargın kalınca

güzeli payda
dostluğu paylaşırken

yaşlandığının farkındasın
yüzün kırışıp duruyor
ağlamışsın sanki
o çocukluk senin değil mi

neyi sevdinse hemi çokça

o günden bugüne
kanatları yosunlamış
yarasa kanadındadır
an

ayak izi sinin yer gök arasında

ökse bir sevgili mi
soluğunda uzar gider
yüreğimin dili mi
yoluğunda tozar gider

çürük sevi öznesi

hacca gidip taktakçı
olamam dost olamam
dalkavuğa şakşakçı
olamam dost olamam

incinsem dost dilinde

dururken elif
düştü dilden karanfil
gözleri kandil

soluğum durdu
bir düş çıkarıyorken

ol aşağı kaçanlar
elinde dalın kurur
al başağı açanlar
yelinde alın vurur

kipsizin kuşağında