Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

dolandırdı giz başımı
umarsızlığa gark oldum
sulandırdı göz yaşımı
kararsızlığa çark oldum

kaldı özüm ötelerde

hiç sevgilin oldu mu
allah aşkına
aşığım der
dolanır durur musun

hiç gündüzleri oturunca

gençliğimin hazanı
yaprak yaprak döküldü
bu gönülden sızanı
toprak toprak döküldü

çiçeklerim solmadı

şehirini al başına çal
senin olsun nesi var
nesi yoksa
tabanım yeter bana
üşenmeden yürürüm

Dövende çakmak taşı
Gözünde akmak yaşı
İzzet dayına baktım
Söndürmemiş ataşı

Ayla akşamdan aydı

gez bağları dağları
dostun derdi dosta keder
ağladığın ah-ı zarı
dostun derdi dosta keder

yanında kâr olan yare

ürperen yaranın
yellenmesinde
üryan yara acır
korktuğunuz
başınıza değecek

dün gecenin sonunda güçlü bir eser esti
daladı her yanları uvuldadı korkunç sesti
yalazdı açık teninde bıçağın ucu kesti
ışığı yok gecenin karanlıktayız dostum
ışıksız gece vakti yarenlikteyiz dostum

yok yoksulu
emekçiyi
üzüm gibi ezdikçe
yaşamdan yüzü ödünç alınmış
siyaseti kaygan
sokağı oynak siyah

ne denli erken
ilk öpüşü insanın
konuşmadan
dudağın ilk devinimi

tatlı bir duruş