Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

yağmalıyor erk elinde
yüreğinden kahrolası
sağalıyor terk yelinde
yüreğinden kahrolası

utanmaya yüzü olsa

düş iğnelendi
göz kapağı ucuna
sonra yıkandı
alkımlara damladı

sevdi üfürdü

can yanım yakın
olasılığım uzak
ağlıyor gece
dizlerimin dibinde

bir daha tövbe

uçuyor martı
kanatlarında telek
özgürlüğe hep
çığlıklarını atıp

koşanlar dolsun

hüzün damlaları akşam güneşi batarken
gül dudaklarından dökülürdü kır çiçekleri
boyun büker yanakları allanırdı
bağrına taş basıp
yas tutsanda
ağlama güzelim

beklendi ayrılıktan
şehirde yürek bölen
eklendi sayrılıktan
nehirde yürek bölen

anısın avucumdan

yüreğin gözünde görebildiği
yılan deliğinden çıkabilir mi
kim bilir özünde derebildiği
patı çeliğinden sıkabilir mi

ağacın yaprağı gibi döküle

usanırsın nazından
yürekten barışık ol
ne sanırsın azından
yürekten barışık ol

düşündükçe kırılma

duygu dolusuydu pek abartınca
yürekten dil olsa yazacak adam
uyarladıkça duy çok kabartınca
kandıracak bulsa azacak adam

karmaşa içinden darmadağınık

yaşam tatlı ve güzel
yürek durgun olmasa
yaşaman da en özel
yıllar dargın olmasa

düşü kurdurur eser