Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

gün yüzünü özlerken
parıltısında yandım
dağ çarşafın izlerken
içim titrek uyandım

kendine gelmiş kuşa

gülüşünden ayrıksı
sislenmiş yırtığına
dökülüşün sarıksı
hislenmiş kertiğine

yalaza serptiğin su

gün batarken dağların ardına
süremlerden ilkyaz
bulutlar yağmur dökerdi
sözcükler dolanırdı birbirine
adın geçtiğinde sevinçlerinden
önceleri tutkunluk vardı

gün doğarken atlı
yel kanatlı
destisini dolduran
çiçeğini yolduran
yıldızları bulduran

huysuzlanıyor tasarılarım
kıpraşıp durur içimde
yazılacakken inat ediyor
**bitiyor tükenmez kalemim
**başımı dinlediğimde de
**boya içinde kalıyor giysilerim

gül gösterir kendini
alımlı yosma hani
orta yerinde durdum
hançerle ister beni

sokak ortası ölgün

duyuyorum atışını
sensizliğe dalışımı
gözleri kör olsa
kışta yakışta duyar acısını
alır bir tikecikte olsa
bölüşmez mi

ayrılığa dur
diyebilmen zor mudur
neredeyse gel
sevda dediğin budur

kızgın kumlu çöl

göz yaşı
gözümüzün nurudur
ışıyıp süzülen
balığın
özünde sakladığı

gül ağlayınca
bir dalın çiçeğinde
bahara ışır
kırlangıç çığlığında

uçuk denizde