Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

cam kıyısında
sardunyalar gülüyor
çilli begonya
kocaman yaprağında

kasımpatılar

evin önü bahçeler
gidende akıl çeler
çiçek bahçesindeyim
gülüyorsa gökçeler

evinin önü çaydır

çiçek ekmem saksıya
kalmasın hiç askıya
bakanı olmayınca
bahçesinden eskiye

parkında bahçesinde

bir çığlığa dursam
ağlasam hıçkırarak
sağır evleri duysun
kefçik bağlamış ağzı

her yanı yara bere içinde

dostu bir araya toplanmış yine
ne güzel söyleşir yürek yüreğe
bulunmamış hem de eşi eşine
ayrıldı sonunda kürek küreğe
sarı güzün koynuna serpilen yaprağım
gözlerimin önüne gelir birden

çiçek renginde
bembeyaz gül olsa da
bahara dolsa
gül dediğinde yanar
öpücüğünde kanar

gecelerim karanlık
ay doğmuyor küskünce
yıldızlar da saklanık
güneş doğdu keskince

yapraklarını döktü

katran karasında duman
yüreğinizdekileri boğan
ırmakları kurudu
cehalet bulaşırken

çığlık içinde dört yan

soluğunu kesiyorum
sözcüklerin
gıkı çıkmıyor

cana kıyan sarılışında
gazeteyle örtülen beden

dostuma gider yolu
em olup yarasına
üstüne öder dolu
em olup yarasına

ırmağa çağlayıp ak