Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

delice yeller esti
acı poyraza döndü
gönül bağını kesti
kendir bağında kendi

suç ta özür de benim

sevideki suskunluk
umarsız çığılığın ardından
derinden sarsan depremdi
gözlerin

gönlümde hoyrat

sesin gitmiş
duyurabilir misin
duman bürümüş dört yanını
sıyırabilir misin
görünebilir mirsin

karagözünde
ayrı bir anlam tadı
üzüm tanesi
kıskandırır üstadı

renk ahenginde

ağıt desem olmuyor
dostu derdi sormuyor
yürek gözü durmuyor
gördüm döndüm deliye
ağlar mavilim diye

sen giderken nazlı yar
döndüğümü görmedin
yüreğime merhem har
çöndüğümü görmedin

yel estikçe kabarı

görmeyin ağladığım
yüreğime akanlar
bilmeyin dağladığım
dert gözüyle bakanlar

dertsiz kul benim derdim

ıslak gözlerim yundu
özleminizden
ıslanırım yağmurda
kanabilsem

bakışlarında uyusam

Şair Şaban Aktaş'a ithafen

gönül tezgâhı dolu
ilmiklendi düşlerle
düşer yorgunluk yeli
allı güllü kuşlarla

çocuk o güne kalan
içimizden daralan
gönde kara kudreti
varlığında yer alan
o
gözü