Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

şehirini al başına çal
senin olsun nesi var
nesi yoksa
tabanım yeter bana
üşenmeden yürürüm

dikenli tellerle çevrili
bülbülleri sessiz
aşk bahçesinin
yürek acısı iz

sardı her yanı

kötünün derisine
batırmaktır dileğim
uzağı berisine
getirmektir dileğim

kalksın gözünde perde

şans
sevi
tüyen baca
yetecek aylık

tokalayacak dost

ağarmış sabah
daldan kopmuş gül gibi
sessizliğinde
küsüyorken geceye

ayazlanmışsa

anlat bana güzelim
kargacık burgacık
karmaşa içinde erk
diğer adı yoksulluk

iteleme kıyı bucak

dik durmazsan
omurga eyleyeceğini eyler
zedesi kalır omuzunda
dik dur

alkışlamasam

uzaklarda akıyor
kalabalığa bakın
çıkan öze bakıyor
uyma alığa sakın

duman bayıra düze

dinle delikanlı
kanma sakın
şehrin zehirli kokusuna
ağır parfümlerle
deterjanlı sularına kanma
ciğer pareleyenleri

dinledim yağmur sesini
sevileri anlatan ilkyazlarda
toprağa değende seviler
güllere değiyor sihrini

küçük derelerin koynunda