Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

maşallahına dosta
bilince yetmiş olur
yapışanı dar posta
gelince yetmiş olur

yaşamı yaşanır kıl

başka bakışlarda saklanma
bakışınla dokun yeter
sevdiğini söylüyorsun
söyleyişinde kokun yeter

gittiğin yoldan dönüyorsan

suyu sıçrasa da yetecek gülüm
düşünmesi bile ne denli zordur
huyun tarasa da bitecek zulüm
üşenmese bile nedeninden kor

kıyamadığından nasıl kıyarlar

suskun ağladım öyle
ağıtlar da yakılmış
umarsızlığın söyle
kağıtlara dökülmüş

kırgınlığım derdime

yer yarılsa içine gir
uluyup meleklerine
topaklanınca irkilir
soluyup teleklerine

bulutla karış iç içe

aldızlara göster soğuk yüzünü
yerin üstü kadar altını da gör
betonlarla kaplat soğut özünü
yerin üstü kadar altını da gör

uzanıversen de nemli toprağa

yeri yurdu yok
çığlığım yankılanır
kaydı uydu yok
sensiz sular bulanır

uykularımı

alt üst oluşlarından
yere iner gök yaydı
hep var oluşlarında
nere biner gök aydı

kim vurulsa ölürüm

değirmenin taşına
öğütür tek başına
yer ömrünü bitirir
zehir olur aşına

al yanında allandı

yersiz akşamına ansızın tandı
yokluğa gördüğün sevdiğinedir
gizemine toprak vefan vatandı
çokluğa sürdüğün sevdiğinedir

yılların ardına çağırsaydın yar