Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

bir çığlığa dursam
ağlasam hıçkırarak
sağır evleri duysun
kefçik bağlamış ağzı

her yanı yara bere içinde

dostu bir araya toplanmış yine
ne güzel söyleşir yürek yüreğe
bulunmamış hem de eşi eşine
ayrıldı sonunda kürek küreğe
sarı güzün koynuna serpilen yaprağım
gözlerimin önüne gelir birden

çiçek renginde
bembeyaz gül olsa da
bahara dolsa
gül dediğinde yanar
öpücüğünde kanar

gecelerim karanlık
ay doğmuyor küskünce
yıldızlar da saklanık
güneş doğdu keskince

yapraklarını döktü

katran karasında duman
yüreğinizdekileri boğan
ırmakları kurudu
cehalet bulaşırken

çığlık içinde dört yan

soluğunu kesiyorum
sözcüklerin
gıkı çıkmıyor

cana kıyan sarılışında
gazeteyle örtülen beden

dostuma gider yolu
em olup yarasına
üstüne öder dolu
em olup yarasına

ırmağa çağlayıp ak

dostuna gider yola ırmağa çağlayıp ak
dalına gül astığın em olup yarasından
üstüne öder dol da göz yaşlarında yak
alına gül yastığın em olup yarasından

alana katıp süren taşından alem eyler

eli boş gezen
bizim içinde gezin
kollarım koptu
eve bıraksam dönsem

pazar bitene

bir zamanlar
eflatun sokağı vardı
denizlide sevilen
şimdi kayboldu

eflatun sokağının