Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

gülden gelen kokusu
çilesinde demlenmiş
sevgisinden dokusu
özlerinde nemlenmiş
çilesinde demlenmiş

töhmet altında ırmaklar bulanırken
gece katında sessizce dolanırken
çimen kokulu baharlara soludum
kent kalabalık karışıp ulanırken

kanadı buzlu poyraza gıcımasın

tarlada bahçede
su boylarında
şehrin orta yerlerinde
boyunu gösterip karanlığa karışıyor

akı karası

çıkmaz sokağı çıkar
yolun sonuna değin
yıkmaz bukağı yıkar
dörtnala gidiş yeğin

çulunla ürkütmeyin

çığlık çığlığa kalınca
gözlerinde ıslaklığın
sığlık sığlığa dalınca
sözlerinde tıslaklığın
en
koca

sevse miydi doyası
yalansa olmalıydım
çıkmaz gönül boyası
alansa dolmalıydım

yatağında gür ırmak

çıkınından düşünce
der dermece görelim
yürekten gülüşünce
ger germece görelim

beyin kurusu sandı

denize bağlı umut
çıkıp gelecek inan
dağılıyor mu bulut
çıkıp gelecek inan

kovalarken dalgalar

avucumda yangı kavuşuncaya
çocuğun hüznüne karışır andı
özleminde rengi savuşuncaya
çocuğun hüznüne erişir sandı

bedelinde öder gelip geçmeden

yaz bir kıyıya
göçmen kuşlar habercisi
giderken kanadına
yazı da alıp götürür

hüzün süremlere yansır