Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

çarşamba salı
eşi menendi var mı
evrene çalı
eşi menendi var mı

yanağında gül

sevinin yasasını yazıyor elalem
sen öyle otur oturduğun yerde

elini oynat akıp gidiyor zaman
ayrılığı düşünmeden yutsun kara kazan

silinmiş ayağın izi
ören evi merdiveni
kilitlemiş yürek sizi
tel dolaba eldiveni

yakıcı güneş altında

eskimiş bir yaz gelir
sıcağından artıklar
gözün önünde delir
ocağından tırtıklar

sıcacık bir söyleşide olmalıydı şimdi

savrulur tozu yele
estikçe esi çıkmaz
kavrulur tözü hele
estikçe sesi akmaz

korku erir yürekte

usumda yangın
bir avuç sevda folu
denizsiz şehrim

güzle terk etti
başı boş kaldı sokak
köpekle kedi
ve birkaç serseriyle

tin acı çeker

Yetmedi mi incittiğin
Kırıp döktüğün düşleri
Yangın yerine çevirdiğin
Kırıcı sözlerinde yüreğimde
Derin oyuklar oluşturdu

deprem gibi salladın
yıktın elsiz ayaksız
dal üstünde nalladın
çıktın yelsiz uyaksız

koşar mı dersin daha

yüce yerden inersin
boşuna deli gönlüm
yorulursun dinersin
başına deli gönlüm

yoldan çıkma azılır