Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

kaç kuş kanadı
sıvazlayıp uçurdu
şu koca ağaç
ne bitti an ne durdu

dönmesi kolay

gerçekte olsaydı düş
güvenemiyor insan
yansılaması çok hoş
güvenemiyor insan

damarlara doldu hız

Gurbette gece duygulara gebe
Acı sızılar ağlaşır gözünden
Soluk kesecek iniyorken dibe
Ayrılık başlar dökülür özünden

Gurbette gece köz olur ciğerde

sevdasına düştüğüm
gurbette özlenmez mi
ömür boyu koştuğum
gurbette özlenmez mi

derdine derman olsam

güzdü gelen
güzelliğiyle
hüznüyle
çıktım yel tepesine
kolaçan ettim
renk cümbüşü çevre

gün yüzünü özlerken
parıltısında yandım
dağ çarşafın izlerken
içim titrek uyandım

kendine gelmiş kuşa

gülüşünden ayrıksı
sislenmiş yırtığına
dökülüşün sarıksı
hislenmiş kertiğine

yalaza serptiğin su

gün batarken dağların ardına
süremlerden ilkyaz
bulutlar yağmur dökerdi
sözcükler dolanırdı birbirine
adın geçtiğinde sevinçlerinden
önceleri tutkunluk vardı

gün doğarken atlı
yel kanatlı
destisini dolduran
çiçeğini yolduran
yıldızları bulduran

huysuzlanıyor tasarılarım
kıpraşıp durur içimde
yazılacakken inat ediyor
**bitiyor tükenmez kalemim
**başımı dinlediğimde de
**boya içinde kalıyor giysilerim