Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

çiçekler üzerine
gökte yağmur bulutu olsam
dökülsem
kanamış çatlamış topraklara
karanlıkları yusam
ışısam damla damla

uzaklardayım
yazıyorum bitercesine
gamdayım kederdeyim
yaralarım derin

kosa salladım

dedim mi
sesimi duyunca
sana bir şeyler

sevi gerçek
gölgesini bırak

maratona çıkan bir zerre
bir gövdenin sızan teri
azgın denize çekilmiş gibi miydi
uyakları alınmış mıydı elinden

sözcükler ayaza mı serilmiş

adını bilmez idim
çiçek takışın vardı
saçını od sanırdım
günü yakışı vardı

gün şafak söktüğünde

yürek selinde coşar sevdamız
sevi yansılanır gözbebeğinde
ilkyazlar gelir
güz unutulur
yapraklar capcanlıdır

Gölgesine yüz değmiş
Uzun ırmak gözlerin
Üzerine düşlemiş
Ses gölgesi gözlerin

Islığında ıslanır

1.
köşede hıçkıran bir çocuk
gamlı bir adam
tren garında oturmuş
yolcular yolculuğa
uzun raylarla bağlı

ne derdi gözlerin
sevdası sürdükçe
merhem oldukça yaraya
serilse uzun boylu

soysuzluk egemendir

uzunca incedir yol
uçar gibi yürürken
alkımına renge dol
bulutları bürürken

düşü gördüğün yere