Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

yaşam iki kişilik bilene söylesen de
al baharı donatır yongasına kısılır
sevda sesine dolar gül dalına asılır
iremine dönüşür geneline desen de

kuşların cıvıltısı yüreğine hoş gelir

incecik dal gibiydi
yaprakları dibiydi
çoban elinde miydi
daha küçük sabiydi

tine dolar bulutlar

yağan yağmurun
bir kırılışı vardı
gözüme kaçan
bereket toz toprağın
çizgisinde yaprağın

önce böyle değildim
alnımda yol çizgiler
salkımsöğüt eğildim
yanımda dol çizgiler

yağdı türkü söyledi

bakışından buğun eridi bitti
çirkinliğine mi heves edecek
akışında kuğun sürüdü gitti
çirkinliğine mi heves edecek

gece karasına saçın tarardı

çıtlık ağacın durur
gece yangınlarına
yücel angınlarına
sevi üşür kudurur

ayak direr tanıdık

çekiyorken zorluğu
sancısı buluyordu
sekiyorken korluğu
yangısı doluyordu

tadında belenseydi

yüreğim ağrılı dinmeyecek mi
alıştım hüzünlü sevdalılara
çekip gidişine denmeyecek mi
yüzsüz sağır bencil kör adıllara

yüreğime söz mü geçirebildim

çekirdeksiz kara üzüm gözlüm
dalıp giderim
gözlerin aklıma düşünce
tatlı bir düş
tatlı bir gerçek
tatlı ve rahat

önüne dizim çöktüm
özüne gizim döktüm
yağmurla toprağıma
gözüne izim söktüm

yüzüme acıdın