Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

çiçek ekmem saksıya
kalmasın hiç askıya
bakanı olmayınca
bahçesinden eskiye

parkında bahçesinde

bir çığlığa dursam
ağlasam hıçkırarak
sağır evleri duysun
kefçik bağlamış ağzı

her yanı yara bere içinde

cam kıyısında
sardunyalar gülüyor
çilli begonya
kocaman yaprağında

kasımpatılar

evin önü bahçeler
gidende akıl çeler
çiçek bahçesindeyim
gülüyorsa gökçeler

evinin önü çaydır

önüne dizim çöktüm
özüne gizim döktüm
yağmurla toprağıma
gözüne izim söktüm

yüzüme acıdın

sıyrılsam ışık değneğinden
yanılsamadan güne gelsem
terinde kokulardan gülsem
ayrılsam ay sağanağından

adamın çatlak yerinden sal

çiçeğine rengârengim
istemez mi yorulmanı
sevdasına ol ahengim
istemez mi sorulmanı

insanoğlu unuturlar

çiçek renginde
bembeyaz gül olsa da
bahara dolsa
gül dediğinde yanar
öpücüğünde kanar

gecelerim karanlık
ay doğmuyor küskünce
yıldızlar da saklanık
güneş doğdu keskince

yapraklarını döktü

dostu bir araya toplanmış yine
ne güzel söyleşir yürek yüreğe
bulunmamış hem de eşi eşine
ayrıldı sonunda kürek küreğe
sarı güzün koynuna serpilen yaprağım
gözlerimin önüne gelir birden