Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

düşümde gördüğüm
sen değilsin
sana benziyordu
özlüyordum

çıkıp gelmedin hemen

yüreğinde baharın
cemrelerine düşer
toprağınadır harın
suyuna değer coşar

dalın ucu çiçekten

çıtında çıkmıyorsa
inci kolye boynuna
hakçası akmıyorsa
girmeyeni koynuna

elinden açar çiçek

yamalıkları yaman
adam gelsin ah aman
filistinim yanıyor
umar ol göz boyaman
*mosmor yüreği yandı
**fosfor silah dayandı

hiç uğruna ardına bakmadan
terk edip gittin
yangınlara saldın
umudum yok artık

duvarlar üstüme mi geldi

umutları sabaha bitmiş
çığlıkları kesilmiş sokağın
kırlangıçlar el eteğin çekmiş
sıcak yuvalarına konmuşlar

yan komşudan geliyor mu

kan ağlayınca sokak
tavşana döndü ürkek
yaza örtünmüş korkak
seni bırakamam ki

fişlenmiş künyemizi

bulutlardan süzülüp
alkımlarda görüldüm
ırmaklardan büzülüp
rengi renge sürüldüm

yükseklerde çağladım

güne gün ekleyip geçer zamanda
ömrünü tüketmiş farkında mısın
tüne tün bekleyip biçer kamanda
can değirmeninin çarkında mısın

saçında sakalın neden ağarmış

evinde dert kaynatır
kimse akla getirmez
çaltı kökten oynatır
kış sabaha yetirmez

güneşi başka doğar