Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

ağarmış sabah
daldan kopmuş gül gibi
sessizliğinde
küsüyorken geceye

ayazlanmışsa

Kuşu dala konuyor
Elden ala yanıyor
Divane bakışında
Beni deli sanıyor
.
Name saldı dikmene

doruklarında gençlik
deli gibidir deli
bir yanında da dinçlik
deli gibidir yeli

saçlarına mı dolmuş

yüce yerden inersin
boşuna deli gönlüm
yorulursun dinersin
başına deli gönlüm

yoldan çıkma azılır

öyle kurulmuşsa
evrensel boşluk
bilinmezler dolu
bilinen hoşluk

ilk emri okuyun

içte kaynar kazanı
göremiyorum deme
gücü neyler hazanı
süremiyorum deme

oturup derdi dökse

şubatın sonu
sabahın ilk saatleri
güneş altın ışıklarını saldı
soğuk ortasına
göğün bir yanı kurşuni

an boyutundan baka
bulutlar değer açsın
can soyutundan aka
lobutlar değer açsın

fanusla içindeyim

göğünde güneş
gönlünde ateş yanar
gözüne sınar
uykudan ağır çınar

nerede şimdi

yarım gülüş tümlensin
hüznü biliş sonlansın
kendi biter canlansın
değiştir öğretmenim

ağıtlar şafaklasın