Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

çıkınından düşünce
der dermece görelim
yürekten gülüşünce
ger germece görelim

beyin kurusu sandı

denize bağlı umut
çıkıp gelecek inan
dağılıyor mu bulut
çıkıp gelecek inan

kovalarken dalgalar

töhmet altında ırmaklar bulanırken
gece katında sessizce dolanırken
çimen kokulu baharlara soludum
kent kalabalık karışıp ulanırken

kanadı buzlu poyraza gıcımasın

tarlada bahçede
su boylarında
şehrin orta yerlerinde
boyunu gösterip karanlığa karışıyor

akı karası

sevse miydi doyası
yalansa olmalıydım
çıkmaz gönül boyası
alansa dolmalıydım

yatağında gür ırmak

gülden gelen kokusu
çilesinde demlenmiş
sevgisinden dokusu
özlerinde nemlenmiş
çilesinde demlenmiş

bir masal gibi
ağır öykünün yüzü
mosmor şiiri
göz yaşıyla okunur

köy kızlarına

çığlık çığlığa kalınca
gözlerinde ıslaklığın
sığlık sığlığa dalınca
sözlerinde tıslaklığın
en
koca

özlem sözle azalır
özle çoğalır
sol yanım incir
dulda yer aranır

ayrılık yıkar insanı

yara yaraya em olunca
yara tez kabuklanırmış
göğsünü yararak denize
saldırıyordu tekne
yalpasıyla