Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

Üretken ellerde büyüdün
Umudun sütünde beslendin
Ey sevgi ayın on dördünde
Yaşamın dallarına tutundun

Işığın duru dokusunda

yolu doldurur bakışın
bir türkü serinliğidir
içimizi hoş ede
soluk alışımı bile

doldurduğun boşluk

iki gün boyunca
esti esti gürledi
hastane önünde
koskocaman ağacı
köklemiş yan yatar

Köhnemiş
virane olmuş
şehirlerde
yalnızlık saracak
yüreğinizi

kocaman bir araydı
payımda düşeni gör
gözlerimde karaydı
gecenden taşanı gör

geç kalmışlığına yan

dündeydi baktığı
koşaradır gidişte
tabanında aktığı
dağın dağa itişte

sıcakta terli tersiz

hava soğuyacak
yalancı bahar bitecek
dedik tutturamadık
bademler çiçek açtı

karlar yağacak

hava kar havası
yağdığı yok
dilinde türkü
duyulmuyor

gül kokul sevdalın

yalnızlığında avunmak zor
düşünürsem gözlerim kararır
gözlerin gece karanlığını silerdi
kör karanlıklardayım şimdi

özlem kükredi içimde

acaba diyen gözleri
barış dalı yüreği
sevdanın çiçeği
kana boyar özleri

akgüne özlemi