Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

insan olana yanışın
duruca kaynayan su
sevgi dolana kanışın
kuruca kaynayan su

yayla yeli eser başa

kırlangıçları yok evlerin
köylerin kasabaların şehirlerin
ne oldu kırlangıçlara
kureyşlileri korkutan kırlangıçlara
insanlardan çektiler çekeceği kadar
rövanşı kayıp ettiler

kayışına bakınca korkudan kararıyor
mavilik gökyüzünde denizine doluşur
esen yelden erkinden bulutu yayışına
buluşur yağmur sonu güneşi maviliğe

kaklık arayıp suna dudağımıza tadın

kayalarda sızan buz kokusu
siner zamanla çatlatır
gece ayazına dolanır gizlice
evrenin çırpınışına

yol güne biner

kimle dinlerse beni
kasırga olur kavga
garipten çaldın yeni
kasırga olur kavga

gülüne solunca dur

hem sayıklardı
seni her tınısında
ışık seliydin
karanlığa ağan

hem ayıklardı

Kendin kayboldun sevda kentinde
Karanlığın içinde seviyi bulduğunda

Kendin kayboldun ayrıldığın noktada
Koşuşanların arasında sevdayı bulduğunda

kendimde buldum
cam buğusunda elle çizilen sessizliği
yalnızlığımda limanımdı kekeç anılar
yarıda kalan en güzeli
asma yaprağına sardığım yüzün

ay değilim gün değilim
yerden gökten ilgim yok
geceden gündüzden bilgim yok
hangi yelde esiyorum
kimin yüreğindeyim ne bileyim

iki dudağın ucunda
çökülen kimdir acaba
gönül kalesi burcunda
dikilen kimdir acaba

yakamozun ışıltısı