Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

gün batarken dağların ardına
süremlerden ilkyaz
bulutlar yağmur dökerdi
sözcükler dolanırdı birbirine
adın geçtiğinde sevinçlerinden
önceleri tutkunluk vardı

huysuzlanıyor tasarılarım
kıpraşıp durur içimde
yazılacakken inat ediyor
**bitiyor tükenmez kalemim
**başımı dinlediğimde de
**boya içinde kalıyor giysilerim

gülüşünden ayrıksı
sislenmiş yırtığına
dökülüşün sarıksı
hislenmiş kertiğine

yalaza serptiğin su

duyuyorum atışını
sensizliğe dalışımı
gözleri kör olsa
kışta yakışta duyar acısını
alır bir tikecikte olsa
bölüşmez mi

ayrılığa dur
diyebilmen zor mudur
neredeyse gel
sevda dediğin budur

kızgın kumlu çöl

gül gösterir kendini
alımlı yosma hani
orta yerinde durdum
hançerle ister beni

sokak ortası ölgün

göz yaşı
gözümüzün nurudur
ışıyıp süzülen
balığın
özünde sakladığı

gül ağlayınca
bir dalın çiçeğinde
bahara ışır
kırlangıç çığlığında

uçuk denizde

gözüm kördü diyene
şaşar da kalır mısın
özüm gördü yiyene
taşarda kalır mısın

isteyende kovarda

Gözlerinin içinde muta tutundum
Gözlerimin içi gülüyor
Kalmam için sürem bahar
Gitmem için kış

Gözlerinin içinde düşe tutundum