Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

o an seni düşünsem
hüzün alınca benden
özleminden üşünsem
yüzün dalınca benden

gülde ahtın var mıydı

hüznüm
boğmayacak
yüreğimi kanatsada
damlalarda damıtıp
gözyaşlarında coşacak

hüznü dökülmüş yola
kucağımı dolmuştu
gıcırdayan karyola
bucağımı bulmuştu

özleminden değince

boğumlandı hıçkırığım
durmaz akar gözyaşlarım
yudumladığım suda bulur
renginde arkadaşlarım

efkarlıyım bu gecede

ayazlı bakışın
yüzünde serinlik
sinemde yanan ağırlık
bıraktığın kışın
hüznünde derinlik
kurumuş otlar sinlik

deniz köpürüyor
dalgalar atlılar gibi
ine çıka kabarıp
köpüklerini sürüyor
çığlıklarında martılar

eserse sevdasından
buz gibi honaz dağı
küserse sedasından
söz gibi honaz dağı

kırk budaktan tepedir

bu ucunda ben
öte ucunda dünya
uzakta mıyız
hiç kavuşamaz mıyız

bir aradayız

doğa ve toprak
renklenmiş dişediş hevenk
sevgi ucunda ışıltılanır parlak
bir yürek kuş kanadında çırpınan
sevdalara yığılmış

şehrin kirini
akıt yüzünden
yıka bol sularla
çıra gibi gün
bir ilkyaz kuşluğu