Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

1.
köşede hıçkıran bir çocuk
gamlı bir adam
tren garında oturmuş
yolcular yolculuğa
uzun raylarla bağlı

adını bilmez idim
çiçek takışın vardı
saçını od sanırdım
günü yakışı vardı

gün şafak söktüğünde

maratona çıkan bir zerre
bir gövdenin sızan teri
azgın denize çekilmiş gibi miydi
uyakları alınmış mıydı elinden

sözcükler ayaza mı serilmiş

ne derdi gözlerin
sevdası sürdükçe
merhem oldukça yaraya
serilse uzun boylu

soysuzluk egemendir

uzunca incedir yol
uçar gibi yürürken
alkımına renge dol
bulutları bürürken

düşü gördüğün yere

işte aranan o gün bu gündür
diyebilecek miyiz acaba
sevgilerde anlam
duygularda doğal
çevreyi de seviler saracak

dedim mi
sesimi duyunca
sana bir şeyler

sevi gerçek
gölgesini bırak

çiçekler üzerine
gökte yağmur bulutu olsam
dökülsem
kanamış çatlamış topraklara
karanlıkları yusam
ışısam damla damla

gece karanlığında
her ayrılık yakışı
türküler eşliğinde
geldi geçti takışı

gözüne titrer hüzün

geç buldum
hiç kaybeder miyim seni
çoban kavalında
saba ezgim

tut elimden