Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

toplaşanı selamladım
dillerinde bal döküldü
saçaklıklardan damladım
yollarında dal söküldü

anlat şimdi yareninden

düşerken sabah alacasına
eylülün serinliğinde
titredi içim titredim
dalından kopunca yapraklar

gökyüzünün

tartı bozuk gocunmaz
kafa kafaya toslar
sırtı kızık kaçınmaz
kafa kafaya toslar

ülke batsa kıpramaz

anladı yaşar
gerisi boş olmalı
okuyup taşar

ağzının tadı
yerinde ise eğer

Üşüyorum gecede
Buğday tarlasına
Serptim bereketi
Düşüyorum gelecek güze
Konuk dostlarım kaldırıyor

üşüdü yağmur
sözünü kucakladım
ele soludum
yüzünü avuçladım

damlası düştü

gidip
kör karanlık bir akşama
gölgeni yolda bırakarak
keşmekeşliklerden sıyrılamadan

unutup

uzanan eli
geri çevirme sakın
belki ondadır
nefsinden belki yakın

dere suları

eşikten atlarken
kopuyor ipin ucu
fırtına patlarken
dile pelesenk savruluş

figanı senden önce

uzaklardayım
yazıyorum bitercesine
gamdayım kederdeyim
yaralarım derin

kosa salladım