Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

yürek selinde coşar sevdamız
sevi yansılanır gözbebeğinde
ilkyazlar gelir
güz unutulur
yapraklar capcanlıdır

ya mavi kal
gözlerimin derinliğinde
ya pembe zakkum dalında
dağıl gözlerimin ağırlığından

ya dokun dudaklarıma

çığlığımın gülümsemesi mi
bir yıldız ışıması seher yelinde
serçe ürkekliğinde
fesleğen kokusunda

umutlandım yine

deli misin kardeşim
insan sevdiğine
hançer mi vurur
hem alçakça arkadan
olacak şey değil kardeşim
darptan duracak yürek

ne çok düş görürüz
yorulmadan
kırılmadan
darılmadan
anlata anlata bitiremeden
yormaktan yorulduk mu

apartman kapısı
ıslık çalıyor
yağmuru bereketi
muştuluyor

bulutlar ağlıyacak

gitseniz kalan şeyler
canınızı yakacak
ürküp korksanız
insanlığa baksanız

yüzünüzünde ki hali

yağmurlar yağar
kirpiğin uçlarına
sen de evince

solum sobeli
sağıma düşende yok

soğuk değil o denli
kar taneleri
düştüğü yerde
eriyiveren

sonsuz evren boşluğu

kazımadık akneyi
uçlamaktan vaz geçtik
kazıdık ta tekneyi
üçlemekten vaz geçtik

ipin ucu kırıldı