Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

yaşamayı sevince
içim sımsıcak eser
gülüşünde devince
soğuğu bıçak keser

kolunda soluğuna

eylül bey gibiydi hem
yanmadı dayanmadı
hanım hanımcıktı dem
yunmadı soyunmadı
ilk seviydi sevgilimdi oysa
eylülde bir olduk

yaşamak
gülümsemeye anık
dudak gibi dondurdu
üşüdü sözcüklerin alayı
dilimin ucuna takılı

yasak meyveydi elma
yedi iremden oldu
yarım ver gönül alma
dedi veremden öldü

seyre daldı turnayla

duygularımı
alıp götüren bulut
sevdalarımı
çalıp götüren yeller
yalnız koymayın beni
yarsız saymayın beni

düşüm
umudum
çevren çizgim
kızıl tan
aydınlığında

yeni bir renk koy
her yağmur sonrası
alkıma kıvıcımlanan
çeliğe su ver göz yaşından

yaşamı düğüne çevir

neyim kaldı Köln’de
yırtılmış yüreğimden
babam amcam az ötesinde talip hocam
koca yılları yitirilmiş
ateş ırmaklarından geçti
aktı sel gibi önümden

olurun olmazın
daniskası gazzede
vahşet
facia
cinayet
bombalar melanetler

Karabasan uykularda
Düşümde yansıyan
Gülümserliğin
Bugüne düşürdüğü
Sevgi özleyişi