Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

saçlarımda yel
afacanlığındadır
savurdukça gör
yerden alıp göğe vur

çabucak geçer

yel eserdi
cemreler düşerken
savrulurdu havaya suya toprağa
düşünceler
toprak kokusuna banılırdı

gözün gözüme
batarken ağlamadı
özün özüme
tutarken çağlamadı

yazın yazıma

döktüğünedir
yüzündeki gülücük
dilime acır
korkarım tez gelecek

kaç masal sürdün

yeli ayazı sıksan
gözüne izi kaçar
teli avazı tıksan
özüne özü açar

yolda kırılmış tekeri

yelin arsız halinden
koptu kopar fırtına
elin zarsız kelinden
goptu şopar sırtına

düşesin gökyüzüne

gece serinliğinde
batar yeli dikeni
nicel derinliğinde
katar yeli dikeni

sehere yıldız saçar

yelinde sağanağa yağarken yağmurları
çöllerden savruldu çıvgınlarında eser
yalazında kumlara harı üstünde basar
yardım seline değer umut yakarışları

dudağında çatlağı tenindeki kavruğu

yeline sese gelsin
yüreğinde topunca
gülücüğüne delsin
parçaları kopunca

yinelenip çoğaldın

yeline karşı
kozasını örüyor
gülüyür ışın
cezasını soruyor

gününü birine