Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

sıyırdığım geçmişi
söylediğim boşuna
kayırdığım içmişi
bir çırpıda koşuna

saçlarında yıkandı

uyanır dediğin an
boyanır uykulara
aldız kalabalıktan
dayanır kuşkulara

benzediğin ötüşte

daldın öylece
yaralı dilinde söz
yangında gece
sessizliğindedir göz
alnına bakıp
karışlamak mı gerek

dam başına uyuduğun
düş gibi yıldızlı gecem
nedensiz çıkış olduğun
taş gibi yaldızlı gecem

sağırlığından uyursan

dalından tutan
salıncağın ipiydi
çocuklara bağ
sevincin an kipiydi

kanadı tutan

dalın ucunda
damlacık ışıklanır
çulun ucunda
lokmacık kaşıklanır

dilin ucunda

dalından kırık ağaç çolağa benzer görse
yüküne azla gelmiş niye savurmuş hayız
güzde değmiş kızarmış utanılsa alından
çayız yeni doğmuşsa yıldızların altında

bir bahar sevincidir içimden yeşerensin

akşam yola düşerken
eteğinden karanlığı
savurmuştu erken
dağlara vuruyordu başını

sevmek istersen eğer

gözlerimden kanlı yaşım
dağlanacak yüreğimden
sözlerimden çok telaşım
dağlanacak yüreğimden

umarsızlığımdan geçsen

dağarcığında onca söz
günü görmemişliğinde
var oluşundan beri töz
güne dermemişliğinde

utangaç duygularında