Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

dağlar taşlar çağırsın
soyundun benliğimde
ağlar başlar bağırsın
koyundun benliğime

kimdi desem taş olur

benliğime dökünce yapraklara inatla
uzunca çizgisidir yağışa duyduğunla
tiz sirke kükremesi kalır yeğniliğime
soyduğunla bilince kabuklanır yarası

ayazını kusuyor karanlığında gecem

benliğinde sökülsün
kellerle konuşurken
yenliğinde dökülsün
ellerle konuşurken

yıktın sırça sarayı

koşabilir miydin dere tepe
bir uçurtmanın altında
özgürce ve kuş gibi
cıvıldaşıp

içinden gelince

beni bırakıp gitme
çıldırmaz yere göğe
karanlığından itme
çaldırmaz vara yoğa

korkar mıyım ovada

yaramaz
afacan
bir çocuğa benzetir
beni
benim çocuğum

aşınıyordu
yaşadığı cıvıldayan yerdeydi
kuşların yüreği gibi kıpırdak
alışamamıştı şehre
darmadağın yuvaları

bende kalır aklı içi yandıkça
süremi tersine bozuldu bağım
geceme karardı günü andıkça
gülüne bülbülü üzüldü çağım

yağdıkça ağıyor delin boranı

sensizlikte
sensiz çöken gece
amansız
hüzne saldı

beden yaşıyor

soluğumdan yakınım
bende benden içeri
yalnızlığıma akınım
bende benden içeri

kömür karasına bak