Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

kuruyan dalında asıl düşümü
gençliği çürüdü san izdüşümü

sözlerin yüreğe sancı al oldu
gözlerin mereğe acı bal oldu
özlerin direğe gece sal oldu

gençliğin baharında
dünya yalnız gözüne
bir yudum pınarında
sıcak sevgim özüne

toprağın kokusuna

konuşamayınca renk
devreden girsen fırça
dolaşamayınca denk
çevreden dersen sırça

beklediğinden değer

mutluluğa çiğ düşer
yürekten mi kanlatır
yüce dağlardan aşar
sevgiden mi donatır

deli gönlümde dolar

dağların içinde dolduğun gibi
çakar almaz tüfek şakırtısında
suyu çıkmaz taşın takırtısında
gereğine sorup olduğun gibi

kapıların vurup çıktıktan beri

yine kıyısındayız
yaşamadan ırağa
niye cundasındayız
seçmediğin durağa

uçurumdan aşağı

dudağında demi kaldı
geçip gitti yenibaştan
odağında yemi kaldı
seçip gitti yenibaştan

uzun geceye sarıldı

ışıktan derinliğin
gölgesi serinliğin
gizemin içindeyiz
çekilir çirkinliğin

yakaladığın anda

aldın aklımı baştan dağa taşa giderim
döner miyim bilemem yol nereye uzanır
arasam da boşuna derin düşlere daldın
kazanır da gelirsem paşa paşa yederim

sonuna dek direndim bırakamayacağım

gidişinden beridir
havanın garipliği
bulutların geridir
dalıcında repliği

bulutu tepesinde