Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

sona kalan dona kalır derler
sayfası doluca güzele dostum
muradını alan boyar giderler
duygunu uluca tazele dostum

yanında olsaydı mutlu olurdu

yılanı deliğinden
çıkarır tatlı dili
çomağı çeliğinden
yakarır atlı dili

yeni yuvayı kurar

gurbetten çok halimi
boğazıma dizmezdin
daha görmem zalimi
yıkıncaya çizmezdin

sezgiden ezik yürek

kendi kendime
neler söylemekteyim
sek sek oynamaya de hadi
köy alanındaki yıkık altına

soruyu sordun

bıçağın ağzından an
kibrit alevinden say
varlığı yokluğundan
edilmemişinden pay

soluğun aşımından

karakışın kalışı
bıldıra hiç uymuyor
tepemize dalışı
bıldıra hiç uymuyor

kar altında uyurken

esnedim usandım bildi besbelli
uykularda açık gözü kapardım
sağ suların kaçık özü kopardım
denemedim sandım geldi teselli

çifter kuyuluk su baştan çıkartır

yerinden oynak
ağırca yavaşladı
taşlara bastı
ıssızlığın ardından

isli fenerli

şehirde yaşayamam sanırdım
bilmediğim sokaklarda
ne diye nasıl dolanırdım
kim kime dum duma
kimsenin aldırmayacağını
bilemezdim

sarı yosun bağlar duygu içinde
bileni bilirde bilmeyenden sor
yeşillene bağlar neden hiçinde
bileni bilirde silmeyenden kor

hazana durunca gazeli düşer