Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

çalakalem çizileni sana benzerse
karanlığına yurdu yalnız bırakır
karakalem yazılanı tana gezerse
yoluna kuşu kurdu elinde şakır

esen poyrazına morarmış yüzü

önce oyun sandılar
doğruyu sevmediler
adını değiştirdiler
göbeği uygarlığa bağlı
tanrısal erkler avucunda

karca eridi
suca yürü dallara
çiğdem çiçeğe
dal yaprağa bezensin

cemreyle düştü

ilk cemrede uyandım
göz açıp kapayıncaya
soğudu ısındı ortalık

ikinci cemrede boyandım
kapıya dayanıncaya

çığlıklanınca sesle
dalınca kör kuyuya
kapılanan hevesle
bitmeyecek uykuya

kader böyle biline

tuttuğum el
ne denli sıcak
al basıyor erkenden
dudağın değdirdiği an
toprağa giresin gelir

geceleri baş başa
mutlu geçen anlarda
tuz biber alma çağı geçti
tut elimden can yoldaşım

sen göğe bak

çarşafı gök denizin
yıktı mı kaşı bular
şafak atar benizin
sıktı mı taşı sular

gölgesinde gezinir

çekik gözünde dilber
sardunya güzelidir
ağlar balığa kalbur
bir dünya kozalıdır

esrik bulutlar gibi

çaylağım toyum daha
üstünde başında ipim kalır
insan bir kerecik olsun alır
mızıkçılık yapacak değilim
yarımağız bırakıp gizinde