Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

esriyen dalında üzdün yüreği
yaralandı derken eriyip gider
kabuğu alında süzdün gereği
paralandı derken eriyip gider

kalkıştıkça gönül güne alışsa

derledi topladı da
unutuldu mu sanır
ürkünce hopladı da
sevmeye kim usanır

dinmeyeceğin sesi

düştü gözümden
yüreğimin kırığıyla bir
düşüşleri düşü/yordu
düşü de yorgun düşeni de

unutamadığım o an

dilediğin şeye huylanınca bak
olası olmazın yan yana durur
dolası boşunda masada tabak
yoğsa üçüncüye niçin kudurur

yaşadığın belli ölünceye dek

geçmez dediğine bakma
günü geçer derdiyle bir
hastaya bakana akma
dünü seçer derdiyle bir

yaralandığım zamana

yüzüne yalnız
yıldız döken geceden
ayla ışırken
mendereste önceden

berekete ak

eylülün soldurduğu
kuştüyleri savrulur
koyu karanlık buğu
puşt sövgüsü avrılır

toprağı deşer ıslak

ben yalan söylemedim
sustamın ucu sustu
orta yere demedim
canı yürek kan kustu

göz içine bakmadın

sırılsıklam kalmışım gecede
yıldızlarda ışıdığım
poyrazında üşüdüğüm
yaşlanmadan duyuyorum

sığınmışım erkenden

umursamazlığından
demleninceye hüzün
bakışınla dağından
mora çalınmış yüzün

sözlerinden usanır