Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

fesleğen çayını özledim
içine taze limon sıkın
birkaç kıymık tarçın
zerdeçalı zencefili
ibisküsü kuşburnunu
paçal edip bir kaşık koy

gel
ayrılığa kilitlenmişliğin üstüne
domuşup duran dudağına
as gülücüğün ışığını

gelişinle

herkes sevdiğini köşeye alır
gelir geçen anlar asıldıkça gün
yari bakıp gider bükülü kalır
yalnızlığa dalar asıldıkça gün

dostu bildiğime inandığımla

asılmış dala
sallanır durur zaman
basılmış kalmış
saklı kudurur zaman
elin yudurur zaman

kalem düşünce
tutulur kalır elim
yazılmaz günce

sustukça kuşku
içini kemirirken

akan şiir ırmağında kevser mi
yakan duygular selinde iksir mi

261208 denizli

Dağın taşın altından çıkamadı demeden
Sevdiğim gül goncasın âlası aşkım sensin
Mutluluğa doluysan yıkamadı gümeden
Yeşilinde yoncasın kalesi aşkım sensin

Paylaştığım ömürü yeteceğim diyorsan

söylemeseydim
içe dert olacaktı
söyledim oh be

ne güzel olur
yeniden öğrenseydin

ay öpüşürken
şen gökyüzünde mavi
kapa gözünü
sakın yırtma düşünü
ırakta kalsın
zühre olup parlayın

umudumla
var gücümle
arkandan koştum
yetişemedim

gün geçti aha