Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

bir damlacık su bile
gül goncasında nasıl
her yanım diken ile
yıl ancasın da asıl

iki ırmak yan yana

bir dağıttın uykularımı
gece yarıyı böldü
kaç söyledim duy
yatınca sakındırma

bir dağıttın uykularımı

kapının önündeyim
yer gök ile curcuna
kalenin yönündeyim
çıkardılar burcuna

gök yandı deniz alaz

içimde mızırdanan
ağlayan bir çocuğa
yerinde kıpırdanan
dağlayan bir çocuğa

gölgesi parçalanmış

bir bağlama
yanında renk
seslerin uyumunda
sevdalanır yürekler

yorulmadan çalınır

çekin elinizi üstümden
gömün karanlığınızı içinize
gizeminizde kalın
başımı dinlemeliyim
bir başıma

kırılanlar kırılır kimin umurunda
bir adım atmaz mı gedikten taşar insan
çukura düşe kalır mı yoksa
sayıklaya dursun unutup gidenleri
gözü kör olsun kimsesizliğin

ah yanınca sönmem
kor ataşlar buz olur
sinende sinmem
kem dillerde söz olur

çiçeklerini sunsan

yaşamak
bir korkunun içinden çıkma çabası
her adım umut
her adım neşeydi
aydınlığı görmeye

kin seviden yakınmış
bir arpa boyu yoldan
kimi kimle sakınmış
bir arpa boyu koldan

dalsana yüreğimden