Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

kurudu dostlarım tuzum
bağılıyor bilemedim
bürüdü benlerim gözüm
çoğalıyor bilemedim

yüzüm çiçek tenim benek

nesi fazla nesinde
yüzüne annesinde
bilemedim de gitti
eksiklik hanesinde

nesi fazla düşündü

bilirim boğazın
kırk boğum olduğunu
kırkından da ayrı
her ayrılıkta yeni ses

kimi sudan çıkmış

bilinir isteme renk
kaşta gidişin gibi
elin ayağına denk
başta didişin gibi

dağarcığın eline

kar tersine yağınca
yazı kışı bilinmez
ay geriye ağınca
uyur düşü bilinmez

umudu düzelince

görürsen nede çoğum
bilinmeze saymadan
bürürsen arım yoğum
bilinmeze kaymadan

yelinden tutuşumdu

bilinmezliğe gider
alır götürür benden
sevi borcunu öder
alır mı sahi senden

anlatabilsem sevda

buhur yak gecenin yalnızlığına
gözlerinin altında torbacık sarkmış
gizli yanı kalmış ürkekliği yok
birkaç kişi kalan benimle birlik

ayrılık olmasın birkikte olalım

gecenin sesi kimdi
yüreğim de irkildi
bu gün iki ekimdi
sessizliğin sakildi

koca yıllar devrilip

gözlerinde eriyince
aşılma bulacağına
özlerinde sürüyünce
şaşılma bulacağına

sevdalı diyecek sana