Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

uzanan yol başında
kaldın mı yalnızlığım
göz üstünde kaşında
kaldın mı yalnızlığım

her sokağın ardında

parmak ucuyla
tutunuşumuza
gölgemizdeki güneşe
özlemek mi işi
perde gerisi gizeminde yükü

kalpazan gibi adam
fenasından sevdalı
sırtınadır koca dam
yükselirken badalı

onca yaprağı döktü

kocaman bir sıfırdı
yıkılan hayatından
aymazından sağırdı
inmek ister yatından

yaşama aldırmadan

in merkezinde indi
kokusu bile baştan
an merkez inde indi
dokusu bile taştan

duygu incecik uçar

kapanır odasından
kimlerde girecekse
tutuştuğu pasından
nereden görecekse

bakınca ne anlarız

insan kör eli uzun
baktı dalan dalana
dili azgın huysuzun
çaktı yalan yalana

günübirlik aşklarda

dokunan yalnızlık olsun
katlanılmaz mı insanlar
yalnızlığına dem bulsun
tatlanılmaz mı insanlar

gül yaprağında neminde

üzüldüğünüzüm süzerken siz
bağışlayınız
düşlerken düşünürken
dar zamanımın kıyısı deniz

geçmişte kalan anı

git dediğimde
aniden geliyorsun
tersliğin batsın