Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

tutu çıdamı
tüketir korkuyorsun
güç kamçıdan mı
çığlığa sarkıyorsun

karlandı tepe

yüreğe dol
dokundurmadan
yaralamadan
derine dalmadan

sevgi gerçekse

esriyen dalında üzdün yüreği
yaralandı derken eriyip gider
kabuğu alında süzdün gereği
paralandı derken eriyip gider

kalkıştıkça gönül güne alışsa

derledi topladı da
unutuldu mu sanır
ürkünce hopladı da
sevmeye kim usanır

dinmeyeceğin sesi

duymak istediğin kendi dilinde
ırmaklara dolup de akar mısın
bensizlik yedeğin tuttun elinde
yalazlara dalıp de yakar mısın

sevdiğin derinden güne kuruldu

derme çatma bağa asmalıydı gül
çöğür değer tenim harımdan üstü
dudağımda yağa susmalıydı kül
ağır çökertenim yarımdan küstü

çay demine keyfi almadan içme

toprak kokulu elde
ağıtla boyanmış dil
tohumla canı yelde
çınara dayanmış el

kekiğindedir koku

güzüm kışa dönerken
dert ile karlar yağar
sevincimde sönerken
dert ile parlar yağar

sevmiş de izi kalmış

geçmez dediğine bakma
günü geçer derdiyle bir
hastaya bakana akma
dünü seçer derdiyle bir

yaralandığım zamana

tez geçilirken
üşümelerin başta
sarılar titrek

alçacık eşik
döşemelerin tahta