Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

daraldığımı söyler ucu bucağın da yok
kimsecikleri de yok sakinini sorduğun
yokluğundan görünce bilir sarıldığımı
yorduğun günlerinde karanlığında öze

değme doktor yarama esince seher yeli

dam başına uyuduğun
düş gibi yıldızlı gecem
nedensiz çıkış olduğun
taş gibi yaldızlı gecem

sağırlığından uyursan

dalından kırık ağaç çolağa benzer görse
yüküne azla gelmiş niye savurmuş hayız
güzde değmiş kızarmış utanılsa alından
çayız yeni doğmuşsa yıldızların altında

bir bahar sevincidir içimden yeşerensin

dalından tutan
salıncağın ipiydi
çocuklara bağ
sevincin an kipiydi

kanadı tutan

dalın ucunda
damlacık ışıklanır
çulun ucunda
lokmacık kaşıklanır

dilin ucunda

daldın öylece
yaralı dilinde söz
yangında gece
sessizliğindedir göz
alnına bakıp
karışlamak mı gerek

uyanmanın anı geldi geçiyor
daha ne bekleniyor bilsem
sırtımızda utanmaz
boza pişirir
gözü kapalı
aymazlığın içinde

acımadan yerden yere vurunca
yolunu şaşırdım daha ne deyim
çarşıdan beriden karşı durunca
dağların aşırdım daha ne deyim

yolumu ters yüzden geri çevirdin

akşam yola düşerken
eteğinden karanlığı
savurmuştu erken
dağlara vuruyordu başını

sevmek istersen eğer

gözlerimden kanlı yaşım
dağlanacak yüreğimden
sözlerimden çok telaşım
dağlanacak yüreğimden

umarsızlığımdan geçsen