Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

gözüm sende açılmıştı
terk edebilir miyim sor
özüm güzele saçılmıştı
terk edebilir miyim zor

yaralarım dağlasan da

üzüldüğümle kaldım tesellisi bile yok
can dayanmaz olunca kimi bilir kimini
çok dediler bilinmez gidişine yandığım
gün yanığı canı cananı canda yanmaz

gülemem ki el gibi şen şakrağı değilim

cama buğu değil ki ölüm
sil buğusunu pırıldasın
akıntı gibidir bu gülüm
yinelense çay şırıldasın

uzaktan yollara gelenler

sevdasına ferhattım eylemine bülbülüm
taşlara umut çaldım dallarda yürek sesim
sıyrıldım dikeninde goncasında nefesim
doyuncaya bağladım sınırlanışın gülüm

sazıma bir ezgiydi düğümün bir parçası

tutuldu gözlerinden
yaşadığım bir ömür
unutuldum derinden
tozuna batık kömür

kaç ikindi geçti sor

dışarıda dökülen hüzün
içerde son ışığı güzün
aydınlığında gözün

sarı akşam masa
aykları üzerne basa

tütün kokulu kuşun
kaçılmaz gagasından
sırçalı köşkün boşun
saçılmaz yakasından

şamdan elinde gezer

derin kuyularda
yüreğin parçalanır
suretin bakarken sana
ayağın titrer duvarında

çabuk insen de

derleyip toplamıştım
kendimi
anlatacaktım sana
hıçkırığım tuttu

taş kekiğiyle ay

uç dallarında solur
gölgen yaprak arası
dalgasında hapsolur
çok uzaktan karası

kumsalındadır izin