Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

yatana değilse yetene midir
canı verenin o alanın da o
sona yolculuğu ketene midir
yanı gerenin o salanın da o

dalından cılızı koparışınca

gizemini çözer bir bakışında
can evine girse görürdün hemi
balık olsa yüzer su akışında
can evine girse görürdün hemi

uzağından gider sende alırdı

elini ayağını kestin
bahçenizde
ayağını sürüyenim yok
hatmice boynu bükük
suyunu gün ışığını
çiçeğine damıttı hep

candın canandı seçer
yoksa da tahtın tacın
yandın yanandı geçer
toksa da karnın acın

deminden demleneni

cana mı kıyar kini
koymadan ötekini
erincinle bölüştün
yolduğu gök ekini

sığındığı yer yıkık

önce oyun sandılar
doğruyu sevmediler
adını değiştirdiler
göbeği uygarlığa bağlı
tanrısal erkler avucunda

düşünce birdenbire
geceme böldüğünde
dilimden sök habire
heceme güldüğünde

usundan çıkarsaydı

boş sokaklarda
sessizlik içi dışı
şehir sinliği
toprağın çatırtısı

söz uzağında

bakışlarındandır taze
yosunların küf kokusu
nem kalacak beri yaza
afsunların kof kuşkusu

ayazına çatladı dudağım

poyraz ayazı
maviliğinden duru
gün ışıyınca
elim yüzümden kuru

daldım uzağa